به گزارش خبرنگار مهر، بازی شب قبل تیم ملی فوتبال ایران روبه رو بلژیک نه تنها صحنه دفاع جانانه بچه‌های ایران می بود، بلکه نشانه‌ای از مقاومت مردم ایران در روبه رو سختی‌ها را به عکس کشید. از دقایقی بعد از پایان این مسابقه، فضای مجازی پر شد از تصاویر دفاع جانانه بچه‌های ایران و به اختصاصی علیرضا بیرانوند که دروازه تیم ملی را از گل خوردن نگه داری کرد. اما جادوی این بازی، بعد از سوت آخر، در فضای مجازی جان گرفت. هنر، مدام سریع‌ترین جواب به رویدادهای اجتماعی است و این بار، گرافیک ورزشی، زبان گویای این حماسه شد. پیوند بین ورزش و هنر در این لحظه شکل گرفت؛ جایی که طراحان و هنرمندان، «دفاع» را از یک مفهوم فوتبالی به یک استعاره ملی تبدیل کردند.

در گرافیک ورزشی، «دفاع» یعنی ایستادگی در برابر موج، تبدیل شدن به یک دیوار نفوذناپذیر و نمایش اراده، که در این مطرح‌های گرافیکی به وضوح مشهود است.

دفاع جانانه ملی‌پوشان و درخشش بیرانوند در دروازه، موجی از عکس العمل‌های هنری و گرافیکی را در فضای مجازی به راه انداخت که در آن، «دیوار دفاعی ایران» را به استعاره‌ای از مقاومت مردم در برابر سختی‌ها و حتی حماسه تنگه هرمز پیوند زده‌اند. احتمالا دلنشین‌ترین آنها، مطرح صالح کاهانی هنرمند کاریکاتوریست باشد که یک مطرح لگویی می بود.

در دنیای فوتبال، «دفاع» زیاد تر به معنی یک کنش منفعلانه دیده می‌شود، اما در این بازی، دفاع یک «کنش فعال» می بود؛ تبدیل شدن به دیواری نفوذناپذیر که هر ضربه‌ای را با تکیه بر ایمان و پشتکار بازمی‌گرداند. در قلب این مقاومت، علیرضا بیرانوند ایستاده می بود؛ او در لحظاتی حساس، نه فقط یک دروازه‌بان، بلکه نماد آخرین خط دفاعی ملتی می بود که ناکامی را نمی‌پذیرد.

در آثار گرافیکی انتشار شده، ما ناظر تبدیل شدن چهره بازیکنان به صخره‌های سخت و دیوارهای آهنین بودیم. دلنشین‌ترین قسمت این پیوند هنری، وقتی می بود که نمادهای جغرافیایی و سیاسی با ورزش گره خوردند. تشبیه درخشش بیرانوند و بستن دروازه بر روی حریف به «بستن تنگه هرمز»، اوج این استعاره‌سازی می بود؛ پیوندی بین امنیت ملی و امنیت دروازه، که مشخص می کند در ناخودآگاه جمعی ما، مفهوم «پاسداری» در هر میدانی، یک روی واحد دارد.

از کاریکاتور هنرمندانی چون هوشمندانه صالح کاهانی گرفته تا مطرح‌های مدرن و لگویی، همه انها یک مطلب واحد داشتند: «ما نفوذ ناپذیریم». این آثار گرافیکی، در واقع ترجمه بصری همان سختی و استرسی می بود که بازیکنان در زمین توانایی کردند و تماشاگران در خانه.

اما در بین همه این استعاره‌های قوی، برخی آثار گرافیکی، لایه‌ای از غم و پاکی را به این حماسه افزودند. در گوشه‌ای از این مطرح‌ها، یاد و خاطره شهدای کودک میناب زنده شده می بود؛ گویی طراحان می‌خواستند یادآور شوند که این ایستادگی و دفاع جانانه در مستطیل سبز، تنها برای یک پیروزی ورزشی نیست، بلکه ادای احترامی است به پاکی و معصومیتی که در کالبد آن کودکان شهید شد.

پیوند بین دفاع نفوذناپذیر بازیکنان و خون پاک کودکان میناب، این مطلب را به مخاطب منتقل کرد که اراده‌ ملی ایران، ریشه در دردهایی دارد که تبدیل به قوت شده‌اند و هر ضربه‌ دفع شده در دروازه، گویی دعایی برای اسایش آن کودکان معصوم می بود.