جنجال بازگشت سلبریتیها به صداوسیما؛ نیاز به نگاه فراسازمانی در رسانه ملی

ماجرای روزهای اخیر درصداوسیما با واکنش یکی از مجریان شبکه دو به شایعات بازگشت چهرههای مشهور به آنتن آغاز شد. محمدرضا شهبازی، مجری برنامههای پاورقی و سیدخندان، در توییتی به تفاوت رویکرد در تولید محتوا اشاره کرد و نوشت ما در اینور با بیپولی و فحش خوردن برنامه میسازیم و میگوییم سلبریتیها باید در خدمت رسانه باشند و با سیاستهای نظام همسو، اما در انور مدیران برای بازگشت سلبریتیها به آنتن زمینه فراهم میکنند.
این توییت واکنش رضا رشیدپور را در پی داشت که در پاسخ نوشت صداوسیما بیش از پنجاه شبکه تلویزیونی دارد و اگر وی به شبکه سه برگردد، همچنان در بیش از چهل و نه شبکه دیگر میتوان توییتهای مردم را خواند. این مشاجره توییتری با دخالت یکی از مدیران شبکه سه ادامه یافت که با ادبیاتی غيرمودبانه و استناد به نظرسنجیها، آمار مخاطب برنامههای شهبازی را زیر سوال برد.


فراتر از این اختلافات بچهگانه که باید در جلسات داخلی حل شود، موضوع ضرورت یک نگاه فراسازمانی و فراجناحی در مدیریت صداوسیما را گوشزد میکند. مدیران ارشد نظام و روسای سازمان همواره بر توجه به سلایق مختلف تاکید داشتهاند، اما رویکرد شاهد در سالهای اخیر، تنگتر کردن دایره گرایشها در جامجم بوده است. رقابت شبکههای داخلی برای جذب بازیگران در سریالها یا اغوای مهمانان در جشنهایی مانند سال تحویل، سودی جز افزایش دستمزد و هزینهها نداشته و باید پایان یابد. شبکهها باید بدانند که مانند انگشتان دستهستند که هرکدام در جای خود باید نقش ایفا کنند.
صداوسیما باید رسانه ملی بماند و بستر حضور همه سلایق را با شرط رعایت قوانین کشور فراهم آورد. نمیتوان همه را یکدست کرد و مخاطبان را ملزم به دیدن یک تیپ برنامه نمود؛ رویکردی که شکست آن در سالهای اخیر مشهود بوده است. تولید محتوا تنها برای یک قشر و تفکر خاص و نادیده گرفتن بقیه جامعه درست نیست. باید به مجریان، بازیگران و برنامهسازان معتقد به جمهوری اسلامی اما با گرایشهای مختلف میدان داده شود. اگر چهرهای قوانین کشور را بپذیرد و به ارامی، آینده و امنیت مردم اهمیت دهد، فارغ از رضایت یک مدیر یا جریان، باید در قاب رسانه ملی حضور یابد.
این دیدگاه باعث شده گروهی از بازیگران و خوانندگان به سمت پلتفرمهای نمایش خانگی (VOD) سوق یابند، چرا که مردم علاقه دارند چهرههای آشنا و همراه با خاطرات خود را ببینند. از سوی دیگر، بسیاری از چهرههای هنری در سال گذشته درحالی که شدیدترین حملات از سوی همصنفان، لشکرهای سایبری و شبکههای ماهوارهای ضدانقلاب را تحمل کردند، وارد بازی دشمنان نشدند. این افراد برخلاف وطنفروشیها که میخواهند مردم را ناراحت و افسرده کنند، در کشور ماندند و حاضر به همکاری با تلویزیون هستند. باید مرز بارز بین این دو گروه را شناخت کسانی که موضع معاند با نظام گرفتهاند و کسانی که با وجود انتقادات، به نظام وفادار ماندهاند. چهرههایی که مقابل قانون گردنکشی کرده و اعتقادات دینی را به سخره گرفتهاند، هیچ جایگاهی در رسانه ملی نخواهند داشت.
چند سال پیش یکی از برنامههای اینترنتی مهمانان خود را از چهرههای ممنوعالتصویر درصداوسیما برگزید. نکته قابل توجه این بود که بسیاری از این مهمانان بر این نکته تأکید داشتند که در روزهای سخت، یکی از مدیران ارشد صداوسیما که با آنها ارتباط نزدیک داشت، پیگیر حل مشکلاتشان بوده است. موضوعی که در سالهای اخیر جای خالی آن به شدت حس میشود. کمتر مدیری یافتن که هنرمندان و احساسات آنان را بشناسد و رابطه عاطفی با آنان برقرار کند؛ برعکس، برخی مدیران در کنارگذاشتن چهرهها با یکدیگر رقابت داشتند.
یکی از بازیگرهای زن چند سال پیش در تلویزیون صراحتا گفت تنها مهارت ما بازیگری است و اگر فرصت اجرا نداشته باشیم، با توجه به شهرت، در مشاغل دیگر نیز کار نمییابیم چون نظم آنجا به هم میریزد. در مورد دیگر، چهرهای که به فروش املاک خارج از کشور در شبکه اجتماعی روی آورده، دلیل را نه نیاز مالی بلکه نیاز به دیده شدن عنوان کرد. این یک روی سکه است؛ روی دیگر آن نیاز مردم به دیدن چهرههای مشهور است که شهرت و اعتبارشان را از خود صداوسیما به دست آوردهاند. از برنامههای کممخاطب آغاز کرده و پلهپله سازمان را بالا رفته و به برندهای شناختهشده تبدیل شدهاند، اما اکنون به واسطه کجسلیقگیهای مدیریتی هم خود از آنتن محروماند و هم مخاطبان از دیدن آنان. واقعیت این است که هیچ پدری فرزندانی را که عمری برایشان زحمت کشیده و اکنون به جوانان مبدل شدهاند رها نمیکند، مگر گناه نابخشودنیای مرتکب شده باشند. سازمان صداوسیما نیز به عنوان یک پدر باید فرزندان خلف خود را که سالها بر آنها سرمایهگذاری شده، دور هم جمع کند و بیش از پیش— خانهها شود.