مهتاب من از تنسیم-محمد خاجی: درام‌های ورزشی در دنیا طرفداران خاص خود را دارند. ویژگی مهم این قسم آثار سینمایی که غالبا با چاشنی شور، شوق، غلیان عواطف و احساسات مخاطب ساخته خواهد شد، این است که علاوه بر جذب طیف گسترده مخاطبان فیلم‌بین، می‌توانند پای مخاطبانی که اساسا میانه‌ای با هنر هفتم ندارند و سینما را به طور جدی جستوجو نمی‌کنند را هم به سالن‌های سینما باز کنند. 

در سینمای جهان فیلم‌هایی چون «علی» به کارگردانی مایکل مان و با محوریت زندگی محمدعلی کلی بوکسور صاحب‌نام، «سِنا» به کارگردانی آصف کاپادیا با محوریت زندگی آیرتون سنا قهرمان نام‌آشنای فرمول یک، «معجزه» به کارگردانی گوین اوکانور با محوریت روایت تلاش مردان تیم هاکی روی یخ آمریکا برای رسیدن به مدال طلای المپیک سال ۱۹۸۰ و… ازجمله آثاری می باشند که در گونه درام ورزشی جای می‌گیرند. 

در سینمای ایران اما درام‌های ورزشی چندانی را نمی‌توان سراغ گرفت. چه این که در سینمای ما حالت دیگر ژانرهای سینمایی نیز کم و بیش به همین صورت است و اساسا سینمای ژانر به معنی تام و همه خود شکل نگرفته و ظرفیت‌های مغفول و مکتوم تعداد بسیاری در این بین قرار دارد. با این مقدمه می‌توان به فیلم سینمایی «پرویزخان» پرداخت. یکی از معدود آثار سینمای ایران در سال‌های تازه که در گونه درام‌های ورزشی جای می‌گیرد و روایت‌گر برش‌هایی از زندگی و زمانه زنده‌یاد پرویز دهداری، سرمربی فقید، صاحب سبک و با اخلاق تیم ملی فوتبال ایران است. اهمیت کار دهداری در قامت قهرمانی غریب، در کنار تخلق و دیسیپلین منحصر به فرد او به کشف و پرورش نسل تازه‌ و مستعدی از فوتبالیست‌های جوان و جویای نام ایرانی بازمی‌گردد؛ نسلی که در بین آنها نام چهره‌های سرشناسی چون احمدرضا عابدزاده، جواد زرینچه، مجید نامجومطلق، صمد مرفاوی و… به چشم می‌خورد. با این توصیف، بدون شک سخصیت دهداری از قیمت و اعتبار ملزوم برای تبدیل شدن به سوژه دست‌کم یک تاثییر سینمایی برخوردار است و باید بابت انتخاب این چنین سوژه‌ای به سازندگان «پرویز خان» خداقوت او گفت. 

از نظر دیگر، مخاطبان سینمای ایران به اختصاصی جوانان و نوجوانان به قرار گرفتن در معرض این چنین روایت‌هایی نیاز مبرم دارند؛ چراکه تماشای این قسم آثار سینمایی در کنار شور و اضطراب که درون خود دارد، می‌تواند در عرصه الگوپذیری، تشکیل روحیه نشاط، امید، غرور ملی و انگیزه‌بخشی به نسل‌های جوان و نوجوان سرزمین، زیاد موثر باشد. آن هم در کشوری چون ایران که فوتبال، پرطرفدارترین رشته ورزشی محسوب می‌بشود و ساخت آثار سینمایی با این نوشته، می‌تواند مورد اقبال و استقبال عموم مردم قرار گیرد.  

«پرویزخان» فیلمی خوش‌ساخت از یک کارگردان فیلم‌اولی است و بازیگران جوان فیلم به رغم آنکه غالبا نخستین توانایی وجود خود در یک  تاثییر جدی سینمایی را پشت سر می‌گذارند، خوب و باورپذیر ظاهر شده‌اند. نخستین ساخته علی ثقفی در مقام کارگردان، اثری است که با منفعت‌مندی از موتیفی ساده به خوبی دراماتیزه شده و در نهایت، مخاطب را راضی از سالن‌های سینما بیرون می‌فرستد؛ مخاطبی که در تعداد بسیاری از سکانس‌های فیلم، مملو از حس شور و شوق شده و صدای کف و سوتش سالن‌ رسانه‌ها را در برج میلاد، به تسخیر خود درآورده است. این همان توانایی‌‌ای است که مخاطب سینمای ایران در شرایط جاری به آن نیاز مبرم دارد؛ توانایی تماشای جمعی یک تاثییر سینمایی که آدرنالینش را بالا ببرد و در آخر، حس غرور و افتخار ملی را در وجود او تحکیم کند.

انتهای مطلب/