شاعر صربی میروسلاو آلکسیچ در همدلی با کودکان فلسطین: شعرِ تازهای از رنج و سکوت جهان

شاعر صربی میروسلاو آلکسیچ در همدلی با کودکان فلسطین: شعرِ تازهای از رنج و سکوت جهان

شاعر صربی میروسلاو آلکسیچ در همدلی با کودکان فلسطین شعرِ تازهای از رنج و سکوت جهان, شاعر سرشناس صربی میروسلاو آلکسیچ، از برجستهترین چهرههای ادبی معاصر این کشور، با سرودن شعری در همدردی با کودکان فلسطین، صدای اعتراض خود را برخاست. این اثر که توسط دکتر عمرا خلیلویچ به فارسی ترجمه شده، برای نخستین بار مخاطب ایرانی را با جهان شعری آلکسیچ آشنا میسازد.

میروسلاو آلکسیچ؛ شاعری با شهرت جهانی آلکسیچ، متولد ۱۹۶۰، عضو انجمن نویسندگان صربستان، قائممقام فرهنگستان ماتیسا صربسکا و دبیر پانل انسان معاصر و جهان مدرن است.

ویژگی بارز شعر او اصالت گفتن و نگاهی عمیق به رنجهای انسان معاصر است.

متن شعر همدردی با کودکان فلسطین ما در ساحتهای کوچک و امن خودمان،زیر سقفی و میان دیوارهای برونی و درونی،روی زیرههای کفشیِ پایشان زخمی،زندگی لجنگونه و لزجوار میکنیم.انسانها به خزندگان میگردند و خزندگان به انسان،از لبه پرتگاه میریزیم، منفجر میشویم، اما راهمان را ادامه میدهیم.

این صحنه را در صفحه نمایش مستطیل شکل دیدم،درکنار خندههای هارلکین و پولچینلا،ملقزدنهای پیاپی، لباسهای گشاد و ماسکهای رنگارنگ.در شبکهی سه، کنعان (حنان) در آتش سوخته است،همانند دوران یشع بن نون.

ژنرالِ جوانی با یلیقه رزمی زیتونی،در برابر دوربینها کلماتی کهن را تکرار میکند،صدایی از چند هزار سال پیش،بدون آرامش، حتی در جمعهها، شنبهها و روزهای مقدس.یهودا آمیخای، شاعر صلحطلب یهودی، بینتیجه و با صدای بلند میخواند،از قلب این تاریکی،کودکان کشتهشده فلسطینی،خمیریاند که از آنها ارتفاع میگیرند —بوسیدگی و مرگ،از یک سو خشم انسانهای دور،و از سوی دیگر، سهامی در بازار قاتلان.

چکیده پاورقیهای شعر هارلکین و پولچینلا دو شخصیت کلاسیک کمدی دِلآرته ایتالیا (قرن ۱۶م) که نمادانی شدهاند برای فردی بیثبات روانی و خندۀ اجباری در خدمت قدرت. یشع بن نون پیامبر و جانشین موسی در احوال کتاب مقدس، فاتح کنعان، شخصیت محترم در ادیان ابراهیمی و روایات شیعی. یهودا آمیخای (۱۹۲۴–۲۰۰۰) از بزرگترین شعرای عبری قرن بیستم، مدافع صلح و همزیستی، که شعرهایش در تضاد با جنگ و خشونت دورۀ حیاتش بود.

این شعر، نه تنها وثیقهای بر درد مشترک بشر است، بلکه آینهای است به رویههای رسانهای و سیاسی که در برابر جنایت، به نمایشگری و سکوت عادت کردهاند.