فدراسیون بسکتبال در گیر انتخاب سرمربی؛ مربیان داخلی چرا انکار کردند؟

فدراسیون بسکتبال ایران همچنان در گیر انتخاب سرمربی جدید تیم ملی است. پس از پایان قرارداد هاکان دمیر که در می‌انه همکاری برای فعالیت باشگاه‌ی در ترکیه به توافق رسید، انتظار می‌رفت جستجوی جانشین زود‌تر به نتیجه برسد اما دو ماه پس از آغاز مذاکرات گزینه نهایی مشخص نشده است.

انتخاب سرمربی تازه بسکتبال از ابتدا تا به امروز

همزمان با عدم تمدید قرارداد هاکان دمیر، فدراسیون با گزینه‌های خارجی از ایتالیا و اسلوونی و همچنین مربیان داخلی مذاکره کرد. مربی ایتالیایی مارکو راموندینو عذرخواه‌ی کرد و پرونده او بسته شد. دو مربی داخلی مهران شاهین طبع و مهران حاتمی نیز با ذکر مشکلات شخصی پیشن‌هاد را رد کردند. تنها رادوان تریفانوویچ از اسلوونی باقی مانده که هنوز پاسخی مثبت نداده است.

این شرایط فدراسیون را وادار کرد تا دایره گزینه‌های خارجی را گسترش دهد در حالی که ترجیح اول جذب مربی داخلی بود. جواب منفی مربیان داخلی معادلات را برای مهم‌ترین تصمیم روز‌های اخیر بسکتبال برهم زد.

پشت کردن داخلی‌ها به تیم ملی

مهران شاهین طبع و مهران حاتمی در حالی پیشن‌هاد فدراسیون را نپذیرفتند که پیش از حضور هاکان دمیر در اردیبهشت ۱۴۰۲، تیم ملی چندین سال متوالی تحت هدایت مربیان داخلی قرار داشت. مهران حاتمی، مهران شاهین طبع، مصطفی هاشمی و سعید ارمغانی به ترتیب پس از فهمیدن بائرمن مسئولیت تیم ملی را بر عهده داشتند. کارکرد تیم در دوره‌های این مربیان اگرچه از دوره مربیان خارجی بهتر نبوده، اما ضعیف‌تر هم نبود. احتمالا همین باعث شد فدراسیون و کمیته فنی به اندازه گزینه‌های خارجی روی گزینه داخلی حساب باز کنند.

با این حال توانایی مربیان داخلی در همکاری با فدراسیون می‌تواند عامل بازنده در پذیرش پیشن‌هاد جدید شود. مهران شاهین طبع و مهران حاتمی به آن نه گفتند.

علت نه ایرانی‌ها چیست؟

مشکلات شخصی عاملی است که به عنوان علت عدم پذیرش هدایت تیم ملی توسط مهران شاهین طبع و مهران حاتمی عنوان شده است. یکی از این دو مربی در گفت‌وگو با خبرنگار خبررسان این موضوع را تایید کرد.

با این وصف برای فدراسیون چاره‌ای جز انتخاب از بین گزینه‌های خارجی باقی نمانده است. در حالی که روی آوردن به مربیان خارجی تنها زمانی نتیجه‌بخش است که گزینه منتخب سر و گردن بالا‌تری از مربیان داخلی داشته باشد. مربیانی با سطح و سابقه بالا یا دچار مشغله‌های باشگاه‌ی و ملی هستند که فرصت فکر کردن به پیشن‌هاد ایران را ندارند، یا در ازای رقم‌های بالا و هنگفت حاضر به همکاری می‌شوند که با توجه به تورم و مشکلات مالی داخلی، پرداخت چنین هزینه‌ها معقول و شدنی به نظر نمی‌رسد.

بهتر است عرصه برای جذب مربیان داخلی به گونه‌ای کامل مهیا شود که آن‌ها با هر شرایطی دل به همکاری بدهند. تیم ملی بزرگ‌ترین پایگاه برای هر مربی است و می‌تواند نام او را در تاریخ ماندگار کند. مربیان داخلی که چند سال پیش سرمربی تیم ملی بودند و پیروزی‌های قابل‌توجه‌ی کسب کرده‌اند، از این موضوع آگاهند اما شاید مشکلات شخصی و خانوادگی بهانه‌ای برای نه گفتن شده باشد.

هدایت تیم ملی بسکتبال؛ لبه پرتگاه برای مربی داخلی

شرایط فعالیت ملی قابل مقایسه با سطح باشگاه‌ی نیست، چون مخاطبان تیم ملی طیف وسیعی از مسئولان، اهل رشته و مردم عادی را در بر می‌گیرند و محدود به طرفداران شهری یا استانی نمی‌شوند. این موضوع می‌طلبد مربی تیم ملی بدون وابستگی و مشغله‌ای مشغول به کار باشد. در حالی که لزوم تامین مسائل مالی در موارد زیادی باعث می‌شود سرمربی تیم ملی از فعالیت توامان باشگاه‌ی چشم‌پوشی نکند، چون رقم‌های مالی در قرارداد‌های مربیان داخلی به اندازه مربیان خارجی درشت دیده نمی‌شود.

علاوه بر این، جامعه بسکتبال در رابطه با مربیان داخلی خوش‌استقبال است اما به همان اندازه می‌تواند بدبدرقه باشد. در دوره‌های قبلی برخی مربیان از حمایت علنی و همه‌جانبه فدراسیون در برابر رفتار‌های خارج از چارچوب برخی بازیکنان بهره‌مند نشدند. فدراسیون گاه برای نگه‌داشتن بازیکنان ستاره از نقد مستقیم با آن‌ها خودداری کرد.

نکته‌ای دیگر این است که وجود یک بازیکن خاص در ترکیب تیم ملی گاهی خوشایند فدراسیون نبوده و با وجود کارنامه درخشان او، به کادر فنی دیکته شده است. این موارد باقی‌مانده از دوره‌های گوناگون تیم ملی هستند که همه می‌تواند به یک نتیجه منجر شود هدایت تیم ملی حکم لبه پرتگاه برای مربیان داخلی دارد. شاید گزینه‌های تازه با لحاظ کردن این خطرات و برای اینکه پل‌های پشت سرشان خراب نشود، از پذیرش مجدد سرمربیگری امتناع کرده باشند، به خصوص در مقطعی که فدراسیون پس از یک دوره نادیده گرفتن مجدد یادشان افتاده است.

انکار نمی‌شود هاکان دمیر برتری محسوسی نسبت به مربیان داخلی نداشت، اما یک سال در راس تیم ملی بود و ناکامی‌های جبران‌نا‌پذیری ایجاد کرد که اکنون مربی جدید باید بار جبران آن را به دوش بکشد.

بسکتبال هم چنان در پیچ و خم یک انتخاب

به گزارش خبرنگار خبررسان، گردابی که امروز فدراسیون بسکتبال برای انتخاب سرمربی تیم ملی در آن فرو رفته، نتیجه کارکرد همین فدراسیون و تصمیمات مسئولانش است. اگر غیر از این بود، بهترین و محتمل‌ترین گزینه‌های داخلی، همانند همیشه با عشق و علاقه پا به می‌دان می‌گذاشتند و زمام امور ملی بسکتبال را به دست می‌گرفتند. اما تعداد زیادی برخورد‌ها و موانع مالی و اخلاقی باعث شده تا از مشکلات همیشگی بهانه‌ای برای عدم پذیرش هدایت تیم ملی سازند.

بنابراین فدراسیون بسکتبال اسیر انتخابی شده است که احتمالا فکرش را هم نمی‌کرد روال آن به این اندازه پیچیده و طولانی شود. رئیس فدراسیون و مشاوران او باید این مهم را در نظر بگیرند که برای جلوگیری از بدتر شدن حال بسکتبال، باید به اندازه انتخاب گزینه، به فکر صاف کردن همه خرابی‌های قبلی باشند، وگرنه سقوط آزاد بسکتبال از تند‌تر و تیز‌تر خواهد شد.