توانایی یر ملودی در جشن؛ به گزارش مهتاب مندر ی که تنها یک صدا میتواند تاریخ را دوباره زنده کند؛ نه صدای فریاد یا گلوله، بلکه نواهای عمیق که بدون آن وداع با یک قهرمان ناتمام میماند. در مراسم تشییع پیکر سید حسن نصرالله در بیروت، هزاران چشم اشکبار و دستهای به آسمان رفته بودند. در میان این سوگ و غم، تنها یک نوا بود که دلها را به هم نزدیکتر کرد.
پنج قطعه موسیقی با عنوان سیدالامه توسط کارن همایونفر برای این�انجام شده بود؛ قطعهای که تأثیری فراتر از خطب یا تصاویر داشت.این آلبوم، هنرمندان جبهه انقلاب را تا یازدهمین هفته هنر انقلاب اسلامی در سال ۱۴۰۳ به, I a, I ۱۴۰۳, ‘ قدرت ملودی؛ فراتر از اسلحه و آتشدر میان امواج اندوه و شکوه، در بیروت، حامد عسکری، شاعر و نویسنده، نیز حضور داشت.
او گفت سیدالامه تنها یک موسیقی نبود؛ بل تواناییای حیرتانگیز که دیگر نمیتوانست حسن نصرالله را بدون آن ملودی در ذهن مجسم کرد. وقتی پردههای بنفش کنار رفت و صدای سید حسن نصرالله در استادیوم طنین انداخت السلام علیکم أیها النُجَباء، أیها الخیرُ الناس، چیزی در وجود همه ناکامی.
در همان لحظه، آلبوم و ملودی خاص زیر صدای او پخش شد و خم شد، اشکها به راه افتاد و تازه فهمیدیم چه بلایی بر سرمان آمده است.عسکری ادامه میدهد در لحظاتی که جنگندههای اسرائیلی برای ایجاد ترس و وحشت بر فراز استادیوم پرواز کردند و آسمان بیروت را شکافتند، مردم _با زنان و کودکانشان _ احتمالا باید میترسیدند، اما ملودی، آنچنان مهیج، باصلابت و پرشکوه بود که بر همه چیز تسلط کرد.
و این، قدرتی است که در ذات ملودی نهفته است؛ قدرتی که میتواند اراده یک ملت را نج دهد.او با اشاره به بیسابقه این توانایی میافزاید تا آن زمان، این چنین اتفاقی سابقه نداشت که برای یک حماسه زنده، در همان لحظه و در جریان آن، مولودی ساخته و انتشار شود.
این اتفاق، هم شگفت می بود، هم دوستداشتنی؛ تواناییای که باید ثبت و بازآفرینی شود.عسکری این چنین، با حسرتی شاعرانه یاد میکند از دیگر لحظات تاریخی و عاطفی معاصر که میتوانستند با این چنین ملودیهایی جاودانه شوند ایکاش برای هرکدام از وقایع و لحظات مان، یک ملودی از این جنس ساخته میشد. ایکاش برای حاج قاسم سلیمانی، آن سردار بزرگ دلها، یک ملودی ماندگار خلق میشد.
ایکاش حتی برای زلزله بم، آن فاجعه سنگین، موسیقیای ساخته میشد که مرهمی بر دلهای سوگوار باشد.هنگامی موسیقی، تاریخ را روایت میکندسیدالامه، ساخته کارن همایونفر، تنها یک قطعه موسیقی نبوده است؛ پژواکی بود از تاریخ، که لحظهای بزرگ را به لحظهای بیتکرار بدل کرد.
دکتر محمدمهدی نراقیان، رئیس اسبق مرکز موسیقی صدا و سیما و فعال فرهنگی که در آن روز در بیروت وجود داشته، میگوید نزدیک به دو ماه قبل است و من هر روز، آن صحنه را برای خود مرور میکنم. هر روز، آن نوا، با همه جزئیاتش، در ذهنم طنین میافکند؛ گویی مجدد در میانه ورزشگاه بیروت ایستادهام. نه فقط من، بلکه هر یک از همراهان آن روز، بعداً که با هم سخن گفتیم، دریافتیم که هیچ واژهای قادر به توصیف آن حال و هوا نبوده است.
با آنکه کنار یکدیگر بودیم، همنفس و همقدم، اما گویی هر یک در جهانی مشترک و رازآلود فرو رفته بودیم که شرحش از زبان قاصر است؛ و با این حال، یک حقیقت روشن می بود اگر آن موسیقی نبوده است، آن لحظه نیز ناقص میماند. صحنهای که بیشک یکی از ماندگارترین قابهای قرن ما خواهد شد، صحنهای که از نسل ما به نسلهای پسین خواهد رسید. اگر سیدالامه نبوده است، صحنه بیصدا می بود و گویی چیزی کم داشت.
هیچ صدای فرد دیگر نمیتواند این چنین دقیق و بهجا بر آن لحظه بنشیند. برای نراقیان، آن لحظه نهفقط یک توانایی احساسی بلکه یک نشانه از ظرفیت بینظیر موسیقی است. او ادامه میدهد در آن روز، موسیقی چیزی فراتر از یک قطعه ساده می بود. برای همه حاضران که زیاد تر آنها لبنانی و برخی از سرزمینهای دورتر بودند، این نوا آشنا می بود. گویی از اعماق جانها برمیخاست و به جانها بازمیگشت.
در ورزشگاه، تنها یک قطعه موسیقی پخش نمیشد؛ آنچه شنیده میشد، همسرایی بیکلام مردمانی می بود که دلهایشان یکصدا شده می بود.در نظر نراقیان، در لحظات سرنوشتساز میتواند احساسی را زنده کند که هیچ رسانهای، هیچ قاب تصویری، و هیچ نثری قادر به بازآفرینی آن نیست. او معتقد است موسیقی، بینیاز از هر تماشا و توضیح، تنها با جاری شدن، همه حواس را فرا میگیرد، تحکیم میکند و در دل مینشاند.
این ظرفیت، برای نسل ما ناآشنا نیست؛ نسلی که با موسیقی انقلاب رشد کرده است. برای نسل ما، این پیوند موسیقی با حافظه تاریخی چیز تازهای نیست. ما خاطرههای تعداد بسیاری داریم و میدانیم که باز هم تکرار خواهد شد.انتهای مطلب/ اخبار کسب وکارها خبرهای ورزشی خبرهای اقتصادی اخبار فرهنگی اخبار تکنولوژی اخبار پزشکی منبع