کهکشان راه شیری بزرگتر از تخمینهای پیشین؛ کشف جدید اخترشناسان چینی

پژوهش تازهای از سوی اخترشناسان چینی منتشر شده که نشان میدهد کهکشان راه شیری از آنچه تا به امروز برآورد میشد، بزرگتر است. این مطالعه در ژورنال معتبر نیچر آسترونومی منتشر شده و نتایج آن دیدگاههای قبلی درباره ساختار کهکشان ما را تغییر میدهد.
بر اساس یافتههای جدید، تراکم ستارهها در مرکز کهکشان راه شیری کمتر از تخمینهای پیشین است. این موضوع به این معناست که برآمدگی مرکزی کهکشان مسطحتر از آنچه فکر میشد، است. کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی بسته است که چندین بازو از مرکز خود به بیرون کشیده شدهاند و در مرکز آن یک برآمدگی ستارگاندار وجود دارد که سیاهچاله کمان ای* در کانون آن قرار دارد.
تعدادستارههای کهکشان راه شیری بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد تخمین زده میشود، اما شمارش دقیق به دلیل وسعت کهکشان و غبارهای بینستارهای که دید را مسدود میکنند، دشوار بوده است. در دهههای اخیر، ابزارهای رصدی پیشرفته به دانشمندان کمک کرده تا ساختارهای کهکشان شامل ضخامت دیسک، بازوهای مارپیچی و شکل میلهای مرکزی را با دقت بیشتری بررسی کنند.
دانشمندان چینی برای این پژوهش از دادههای تلسکوپ APOGEE استفاده کردهاند که اولین تلسکوپ نقشهبرداری طیفی ستارهای فروسرخ نزدیک در جهان است. این تلسکوپ امکان رصدستارهها را با عبور از موانع غبار فضایی فراهم میکند و تصویری کاملتر از ساختار کهکشان ارائه میدهد.
اخترشناسان با اندازهگیری درخشش تمام نقاط کهکشان و شناسایی غولهای سرخ در سراسر راه شیری، به نتیجه رسیدهاند که برخلاف باور متداول، کهکشان ما یک دیسک نمایی یکپارچه ندارد. در یک دیسک نمایی، تراکم ستارهها با فاصله از مرکز به صورت نمایی کاهش مییابد.
یافتهها نشان میدهد که تنها دیسک بیرونی کهکشان، از فاصله ۲۴ هزار سال نوری از مرکز، ساختار نمایی دارد. در حالی که دیسک داخلی توزیعی مسطحتر دارد و تراکم ستارهها در آن به صورت نسبی ثابت باقی مانده است.
این کشف اهمیت علمی قابل توجهی دارد. پیش از این تصور میشد تراکم کهکشان راه شیری در مرکز آن بسیار بیشتر از کهکشانهای همجرم است. اما اکنون مشخص شده که راه شیری به احتمال زیاد از تصورات قبلی بزرگتر است و تراکم ستارههای آن مشابه سایر کهکشانهای همجرم خود است.
به زبان تخصصی، شعاع نیمنور یا شعاع مؤثر کهکشان راه شیری بزرگتر از برآوردهای پیشین اخترشناسان است. شعاع مؤثر شعاعی است که نیمی از نور یا درخشش کل کهکشان در دایرهای با آن شعاع قرار دارد. به بیان سادهتر، فاصله از مرکز کهکشان تا نقطهای که نصف کل نور کهکشان در داخل آن دایره محصور است، بیشتر از تخمینهای قبلی محاسبه شده است.