کشف منظومه سیارهای دور: آینده زمین و سرنوشت خورشید در آینه ستارههای مرده

کشف منظومه سیارهای دور: آینده زمین و سرنوشت خورشید در آینه ستارههای مرده

کشف منظومه سیارهای دور آینده زمین و سرنوشت خورشید در آینه ستارههای مرده, دانشمندان با رصد یک منظومه سیارهای منحصر به فرد در فاصله حدود ۴۰۰۰ سال نوری، تصویری تازه از سرنوشت احتمالی زمین و منظومه شمسی ترسیم کردهاند. این کشف که توسط سرویس اخبار نجوم رسانه فناوری تکنا گزارش شده، شامل یک ستاره کوتوله سفید و یک سیاره با ابعاد مشابه زمین است که در مداری دور از ستاره میچرخد.

آینده خورشید و تهدید برای سیارات داخلی بر اساس مدلهای نجومی، خورشید در میلیاردها سال آینده به یک غول سرخ تبدیل شده و سپس به یک کوتوله سفید سرد و کوچک خواهد شد. در این فرآیند، سیارات داخلی منظومه شمسی — از جمله زمین — به احتمال زیاد بلعیده شده و نابود میشوند.

با این حال، یافتههای جدید نشان میدهد سیاراتی که در فاصلههای بیشتر از ستاره خود قرار دارند، میتوانند از این سرنوشت شوم جان سالم به در ببرند و گردش خود را به دور ستاره مرده ادامه دهند. موقعیت سیاره کشف شده و درس برای زمین سیاره رصد شده در این منظومه، در مداری قرار دارد که فاصله آن از ستاره دو برابر فاصله زمین از خورشید است.

این مشاهده اثبات میکند که سیارات بیرونیتر شانس بقا در برابر تغییرات شدید ناشی از تبدیل ستاره به غول سرخ را دارند. برای اینکه زمین بتواند از بلعیدن فرار کند، باید به مداری دورتر — مشابه مدار مریخ — مهاجرت کند؛ در غیر این صورت به سیارهای یخزده و پر از اشعه تبدیل خواهد شد که بیهدف به دور یک ستاره مرده میچرخد. روش میکرولنزینگ کلید کشف سیارات دور این کشف با بهرهگیری از روش میکرولنزینگ گرانشی محقق شده است.

در این تکنیک، گرانش یک ستاره یا سیاره در پیشزمینه، نور ستارهای در پسزمینه را خمیده و روشنایی ظاهری آن را افزایش میدهد. تحلیل دقیق این تغییرات روشنایی، امکان شناسایی سیاراتی را فراهم میکند که با روشهای سنتی قابل رصد نیستند. حضور یک کوتوله قهوهای در منظومه علاوه بر کوتوله سفید و سیاره زمینی، یک جسم سوم نیز در این منظومه شناسایی شده که به احتمال زیاد یک کوتوله قهوهای است.

این اجسام جرم کافی برای آغاز همجوشی هستهای در هسته خود را ندارند و به عنوان ستارههای ناکام شناخته میشوند. حضور چنین جسمی، پیچیدگی و تنوع این منظومه را بیش از پیش نشان میدهد. این کشف، افقهای جدیدی در درک تکامل ستارگان، سرنوشت منظومههای سیارهای و امکان بقای حیات در شرایط حدی باز کرده است. با پیشرفت تکنولوژیهای رصد، دانشمندان به پاسخهای دقیقتری در مورد آینده منظومه شمسی خودمان خواهند رسید.